از زمانی که یادم می‌آید، به «نگاه کردن» علاقه داشتم. نه فقط دیدن، بلکه دقیق شدن روی هر پدیده ای که معمولاً از کنارشان عبور می‌کنیم. از نگاه کردن به حرکت مورچه‌ها روی زمین تا تکان خوردن برگ‌ها با نسیمی آرام در یک روز تابستانی. برای من، ارتباط با دنیا قبل از هر چیز یک «ارتباط بصری» بود.

شاید به همین دلیل بود که طراحی، نقاشی و تصویرسازی از همان کودکی برایم چیزی فراتر از یک سرگرمی بودند. راهی بودند برای فهمیدن دنیای اطرافم و برقراری ارتباط با آن.

همین علاقه، کم‌کم مسیر زندگی مرا هم مشخص کرد. از دوران نوجوانی می‌دانستم که قرار نیست از دنیای تصویر دور شوم. ورود به رشته گرافیک، ادامه تحصیل در رشته ارتباط تصویری و بعد فعالیت حرفه‌ای در این حوزه، بیش از آنکه یک انتخاب ناگهانی باشند، ادامه طبیعی مسیری بودند که سال‌ها قبل آغاز شده بود.

ورود به دنیای گرافیک برای من فقط یاد گرفتن نرم‌افزارها یا اصول طراحی نبود. احساس می‌کردم برای اولین بار زبانی پیدا کرده‌ام که می‌تواند آنچه را سال‌ها با نگاه کردن آموخته بودم، بیان کند. بسیاری از چیزهایی که تا آن زمان فقط حس می‌کردم، حالا معنا و ساختار پیدا می‌کردند.

از همان سال‌های دانشجویی، در کنار تحصیل، پروژه‌های کوچک طراحی را هم انجام می‌دادم. دوست داشتم آنچه را در کلاس می‌آموختم، در دنیای واقعی هم تجربه کنم. پروژه‌هایی که برای من فقط یک سفارش کاری نبودند؛ فرصتی بودند برای محک زدن و تجربه عملی تمام آموخته‌ها. برای دیدن و فهمیدن بهتر پدیده‌ها.

کم‌کم پروژه‌ها جدی‌تر شدند، مسئولیت‌ها بیشتر شد و تجربه‌های تازه‌ای شکل گرفت. در سال ۱۳۸۶ به همراه جمعی از دوستان نخستین استودیوی طراحی گرافیک خود را راه‌اندازی کردیم. آن روزها مثل بسیاری از شروع‌ها، پر از امید، هیجان، اشتباه و البته تلاش بود. مسیری که در ادامه، با همکاری با برندها و کسب‌وکارهای مختلف، گسترده‌تر و حرفه‌ای‌تر شد.

در تمام این سال‌ها، چیزی که برای من تغییر نکرده، همان علاقه قدیمی به مشاهده و کشف بوده است.